Jesteś tu: Rośliny ozdobne

Tawuła - odmiany, sposoby pielęgnacji i uprawy krzewu ozdobnego

Nazywa się je czasem aktorami drugiego planu. Są potrzebne, choć nie zawsze przykuwają uwagę patrzących. Stanowią bowiem tło dla tych z pozoru najważniejszych, pierwszoplanowych. Bez roślin drugiego planu nie ma jednak tych z planu pierwszego. Wszystkie bowiem rośliny ozdobne na rabacie -  jednoroczne, dwuletnie i wieloletnie, powinny być tak dobrane, by kompozycja była piękna i zwracała uwagę.

Szukasz informacji na temat różnych roślin ogrodowych? Znajdziesz je tu!

opublikowano: 13 listopada 2016
Ocena: 5,0/5 (głosów 1)

Tawuła - ważna roślina drugiego planu

Tawuła spiraea japonica i tawułka arendsa

Rośliny ozdobne drugiego planu podkreślają tło planu pierwszego. W praktyce oznacza to różnice pokroju, wysokości, natężenia barw kwiatów i liści, a także siły wzrostu. Takie są wszystkie rodzaje tawuły. Niektóre odmiany tawuł sadzi się w grupie, jako tło złożone z kwiatów i liści, w którym odbijają się rośliny jednoroczne i byliny, a także inne rośliny ozdobne. W roli tła sprawdzają się krzewy kwitnące gatunku tawuła spiraea, na przykład tawuła japońska.

Tawuła japońska to roślina pochodzenia azjatyckiego. W stanie naturalnym rośnie w pasie od Himalajów po Japonię. Do Europy trafiła prawdopodobnie w drugiej połowie wieku XIX. Tawuła japońska posiada bardzo liczne odmiany, których rozmnażanie jest bardzo łatwe. Gatunek ten kwitnie latem, zazwyczaj na tegorocznych pędach. Popularna jest odmiana wielkolistna macrophylla, czyli niewysokie krzewy ogrodowe o niepozornych kwiatach. Ich  ozdobą są liście - długie i charakterystycznie wycięte w kształcie pęcherza. Dzięki nim tawuła japońska  macrophylla dominuje w ogrodzie.  Najpiękniej wygląda jesienią, gdy liście przebarwiają się na czerwono i purpurowo. Jest wytrzymała na suszę i mróz. Pielęgnacja tej odmiany wymaga szczególnej troski.

Tawuła japońska zalecana jest do tworzenia grup oraz na formowane żywopłoty. Może rosnąć też pojedynczo na trawniku albo w postaci tła dla innych roślin, takich jak dwuletnie niezapominajki,  naparstnice, dzwonki i goździki brodate, których pielęgnacją nie wymaga specjalnej wprawy. Tawuła spiraea japonica ładnie wygląda też w luźnych grupach lub z innymi krzewami, zwłaszcza z iglakami.

Niektóre rodzaje tawuły mylone są z tawułkami, zwłaszcza z ładnie brzmiącą z nazwą tawułką  arendsa. Warto wiedzieć, że tawułki i tawuły to zupełnie inne gatunki botaniczne, zatem tawułka arenda nie jest tawułą. Tawułka arendsa (astilbe arendsii) pochodzi z dalekowschodniej Azji. Jej hodowlę i rozmnażanie rozpoczął Georg Arends w XIX wieku. Zdobią ją od maja do września drobne kwiaty, zebrane w okazałe wiechy - w kolorze białym, lilioworóżowym lub czerwonym. W zależności od odmiany, tawułka arendsa osiąga wysokość od 30 do 150 centymetrów.

Tawułki dobrze rosną i ładnie kwitną na glebach zacienionych i stale wilgotnych. Łączy się je w grupy z hostami, paprociami, wiązówkami i trawami ozdobnymi. Tawułka arendsa nie lubi nadmiernego słońca i nie toleruje braku wody. Dobrze znosi zimę pod lekkim okryciem. Przy dużej suszy zamiera. Tawułki można też traktować jak rośliny doniczkowe i posadzić na przykład w pojemniku. Ich rozmnażanie, przez podział kęp, nie sprawi też problemu.

Charakterystyka gatunku tawuła spiraea

Tawuły to tawuła wczesna odporne na mróz i dlatego mogą być sadzone w całej Polsce. Wszystkie rodzaje tawuły pochodzą z Japonii, Korei i Chin. Odznaczają się obfitym kwitnieniem, szczególnie te wiosenne i ładnie przebarwiają się w okresie jesiennym. Te ładne rośliny ozdobne kwitną, w zależności od gatunku, od kwietnia do maja albo od czerwca do września. Mają niewielkie wymagania glebowe, ale najlepiej rosną w dobrych warunkach. Lubią miejsca słoneczne i niezbyt suche. Z okresową suszą najlepiej sobie radzi tawuła brzozolistna. Tawuła spiraea dobrze znosi  zanieczyszczenie powietrza.

Tawuły to rośliny ozdobne o umiarkowanym tempie wzrostu. Ich pielęgnacja nie wymaga poświęceń, a rozmnażanie polega na ukorzenieniu sadzonek zielnych lub zdrewniałych. Rozmnażanie tawuł prowadzimy od połowy czerwca do połowy lipca albo jesienią. Prawie wszystkie rodzaje tawuły są zimotrwałe.

Liczne odmiany tawuł bardzo się od siebie różnią - wysokością, barwą liści i kwiatów oraz porą kwitnienia. Ze względu na pokrój i sposób kwitnienia podzielono je na trzy sekcje. Do pierwszej należą krzewy ogrodowe kwitnące od połowy kwietnia do czerwca. Mają one białe kwiaty na pędach zeszłorocznych, zebrane w drobne baldachy oraz baldachogrona. Bardzo popularna jest tawuła szara  grefsheim oraz tawuła biała nippońska odmiany snowmound.

Druga sekcja to odmiany rozwijające się późną wiosną lub latem. Dominuje tu kolor różowy, a kwitną pędy tegoroczne, które odrosły po cięciu. Najpopularniejszym gatunkiem w tej sekcji jest spiraea japonica i jej liczne odmiany. Na uwagę zasługuje też kwitnąca na biało tawuła brzozolistna.

Sekcja trzecia to rodzaje tawuły o kwiatostanach rosnących na pędach tegorocznych i tworzących wydłużone stożkowate wiechy. Kwitną przeważnie biało albo różowo, od czerwca do jesieni. Wykorzystuje się je głównie w nasadzeniach parkowych albo w dużych ogrodach. Wyróżnia się tu niezbyt ładna, ale łatwo rozkrzewiająca się tawuła wierzbolistna.

Tawuła spiraea - uprawa i pielęgnacja

Najszybciej zakwita tawuła wczesna. Śnieżnobiałe kwiaty pojawiają się już pod koniec kwietnia. Jej ozdobą są też bardzo drobne kwiatowe pąki. Tawuła wczesna ładnie wygląda w kompozycji z krzewami iglastymi. Lubi dużo słońca i dobrze uprawioną ziemię. Tawuła wczesna tworzy dominujące elementy wiosną. Można ją łączyć z zimozielonymi drzewami i krzewami iglastymi. Kompozycję dopełnią mrozoodporne rośliny doniczkowe. Jedną z wolniej rosnących i osiągających wysokość do pół metra jest tawuła położona, która ładnie się rozrasta, tworząc gęste jasnoróżowe okrywowe kępy. Intensywnie rozrasta się też letnia wysoka tawuła wierzbolistna.

Wiosną kwitnie również tawuła biała van Houtte’a, która dorasta do dwóch i pół metra. Jest to krzew o szerokim pokroju, regularnie rozrastający się. Wygląda uroczo w większych skupiskach albo w układzie nieformowanych żywopłotów. Dużą liczbę sadzonek możemy uzyskać poprzez samodzielne rozmnażanie. Kwiaty tworzą się na pędach zeszłorocznych, dlatego tę odmianę tnie się po przekwitnięciu. Tawuła biała silnie pachnie i przyciąga pszczoły. Jest odporna na suszę i mróz oraz na zanieczyszczenia powietrza. Jej wadą są jednak mszyce, dlatego pielęgnacja wymaga oprysków. Dostępne są środki ochrony roślin zawierające olej parafinowy. Zwalczają one mszyce i inne szkodniki zimujące na roślinach. Preparat jest bezpieczny dla środowiska i ludzi. Tawuła biała jest polecana jako łagodzący motyw do barwnych zestawień. Biało kwitnie też tawuła szara.

Do niskich tawuł kwitnących latem należy tawuła drobna odmiany waterera. Tawuła waterera słynie z karminowych kwiatów. Dorasta do osiemdziesięciu centymetrów i nadaje się na żywopłot. Odmiana ta lubi dużo słońca oraz żyzną i pozbawioną chwastów ziemię. Kwitnie obficie, gdy wiosną przytniemy ją blisko ziemi. Roślina tworzy ładne zestawienia kolorystyczne jesienią, ponieważ przebarwia się na żółto i pomarańczowo. Warto więc posadzić ją w towarzystwie zieleni, zwłaszcza wysokich i wąskich iglaków i dodać do aranżacji sezonowe rośliny doniczkowe.

Tawuły kwitnące latem dobrze reagują na wiosenne cięcie, a nawet bardzo tego potrzebują, ponieważ wpływa ono na jakość i obfitość kwitnienia. Cięcie wykonujemy co roku, prześwietlając krzewy albo bardziej radykalnie, ścinając je nisko. Usuwanie lub skracanie gałęzi to także zabieg sanitarny, który sprawia, że rośliny są mniej podatne na choroby. Cięcie tawuł kwitnących latem wykonuje się pod koniec kwietnia i w maju. Należy do nich kwitnąca na biało tawuła wczesna, tawuła biała norweska, tawuła biała nippońska i tawuła biała Van Houtte’a. Cięcie letnie polega na skróceniu pędów, na których rosły kwiaty o 1/3 połowy ich długości. Tawuła wczesna może być cięta dopiero późną wiosną lub na początku lata - po kwitnieniu.

Każdy zabieg przycinania roślin wymaga dużej staranności. By zmniejszyć ryzyko porażenia przez choroby, powinien być wykonany przy słonecznej i suchej pogodzie. Cięcie przeprowadzamy ostrym i czystym sekatorem. Ostre i gładkie noże zapewniają powstanie rany o nieuszkodzonych brzegach. Tniemy roślinę nad ukształtowanym zdrowym pąkiem, najlepiej skierowanym na zewnątrz krzewu. Unikniemy w ten sposób wrastania nowych pędów do środka rośliny.

Pielęgnacja żywopłotu z tawuł

Aby pielęgnacja żywopłotu z tawuł nie wymagała dużego wysiłku, zaleca się sadzenie czterech sztuk roślin na metr kwadratowy działki. Do nasadzeń poleca się przede wszystkim krzewy ogrodowe odmiany little princess, goldmound i golden princess, które dorastają do pół metra wysokości, a także froebelli z ciemnoróżowymi kwiatami i dwubarwną białoróżową shirobana oraz goldflame o pomarańczowych liściach. Specyficznie powyginane liście ma też kędzierzawa tawuła spiraea crispa. Tawuła japońska crisma najlepiej rośnie na żyznych i wilgotnych glebach. Wykazuje całkowitą mrozoodporność i prawie w ogóle nie jest atakowana przez szkodniki.  Bardzo oryginalne są też biała tawuła brzozolistna i różowa tawuła wierzbolistna oraz tawuła szara.

Niskie i nieco wyższe odmiany tawuł prezentują się dobrze jako rośliny doniczkowe na tarasie lub balkonie. Ich pielęgnacja ogranicza się wówczas do podlewania i nawożenia, są bowiem odporne na szkodniki i choroby. Tawuła wierzbolistna wymaga też wycinania licznych rozłóg.

Tawuły nadają się na żywopłoty prowadzone w formie naturalnej albo poddawane strzyżeniu. Naturalne żywopłoty wymagają zazwyczaj więcej miejsca niż szpalery formowane. Wyliczono, że dla wszystkich krzewów liściastych odległość w szpalerze powinna być równa połowie średnicy kilkuletniej rośliny. Krzewy kwitnące tawuła spiraea wyglądają dekoracyjnie w kolumnie o różnych porach roku, ponieważ ich ozdobą są liście, kwiaty, owoce albo nawet pozbawione liści gałązki. Niektóre rodzaje tawuły nadają się na szpalery półnaturalne, które powstają poprzez formowanie jedynie wysokości.

Żywopłoty formowane tworzy się z krzewów dobrze znoszących cięcie i na których rozmnażanie możemy sobie pozwolić w domu. Na niskie obwódkowe żywopłoty nadają się rodzaje tawuły karłowej, na przykład różowo kwitnąca tawuła japońska nana, tawuła japońska o karminoworóżowych kwiatach odmiany bullata, tawuła japońska japanese dwarf o różowych kwiatostanach i różowofioletowa tawuła japońska little prince oraz czerwonoróżowa odmiana golden princess. Na szpalery niskie nadaje się też kwitnąca na różowo tawuła japońska golden carpet i oryginalna tawuła brzozolistna. Kolumny wyższe stworzy natomiast biała albo różowa tawuła wierzbolistna i tawuła szara.

Interesująco wyglądają szpalery i obwódki wielobarwne, zestawione ze zharmonizowanych ze sobą kolorów ciepłych i chłodnych. Żywopłot będzie bardziej dynamiczny, gdy krzewy ogrodowe  w  różnych kolorach, ale zbliżone kształtem, posadzimy nieregularnie. Szpalery kolorowe można prowadzić swobodnie albo je formować. Ich pielęgnacja wymaga przede wszystkim lekkiego przycinania, gdyż  jednoroczne przyrosty wynoszą zazwyczaj 5-15 centymetrów. Szeregi z tawuł po przycięciu powinny być u podstawy szersze i zwężające się ku górze. Dzięki temu słońce opromieni gałęzie i nie tylko podkreśli ich kolor, ale zapobiegnie też ogołoceniom u dołu.

Zaloguj się aby dodać komentarz

Zaloguj


Jeżeli jeszcze nie masz konta, zarejestruj się bezpłatnie.

Tematy związane z tym artykułem:

Znajdź firmę budowlaną

Artykuły łazienkowe

Ta strona korzysta z plików cookies.

Więcej informacji znajdziesz w polityce cookies.


Zamknij