Nie tynk i nie klinkier. Tak można wykończyć komin za około 150–165 zł/m² materiału
Czy to będzie komin systemowy, czy tradycyjny murowany, każdy stanowi szczególnie eksponowaną część dachu i musi być zarówno funkcjonalny, jak i estetyczny. Konieczna jest nie tylko obróbka komina w miejscu jego przejścia przez dach, ale również wykończenie ścian. Materiał nakładany na komin musi być niepalny i nietopliwy, a także odporny na deszcz, mróz i promieniowanie słoneczne. Te cechy posiada między innymi klinkier, łupek na komin albo płytka włóknocementowa znana pod handlową nazwą struktonit albo euronit.
- Różne sposoby trwałego wykończenia komina
- Małoformatowa płytka struktonit z włóknocementu
- Wykończenie płytek z włóknocementu
- Montaż płytek na kominie w zależności od rodzaju krycia
- Koniec wieńczy dzieło – komin wieńczy dach
Różne sposoby trwałego wykończenia komina
Kominy rosną wraz domem, stykając się zwykle ze ścianą nośną, aż wreszcie kończą się ponad dachem. Oprócz odprowadzania dymu i spalin pełnią też funkcję dekoracyjną dachu. Materiały wykończeniowe na komin muszą mieć odpowiednią odporność na czynniki zewnętrzne, a także wygląd harmonizujący z pokryciem dachu i elewacją. Najczęstsze wykończenie komina:
- Tynk cementowy – tani i łatwy sposób, chociaż niezbyt trwały. Dla poprawy wytrzymałości tynku maluje się go farbą elewacyjną, zabezpieczająca przed niekorzystnymi warunkami atmosferycznymi.
- Tynk cienkowarstwowy – stosowany na kominy ocieplane albo wykańczane tak jak ściany domu.
- Klinkier – komin można wykończyć obmurowując go cegłą klinkierową albo okładając płytkami klinkierowymi. Okładzina klinkierowa jest trwała, estetyczna i dobrze pasuje do wielu pokryć dachowych.
- Kamień – dach pokryty łupkiem albo gontem efektownie komponuje się z kominem wykończonym kamieniami albo kamiennymi płytami.
- Płytka włóknocementowa – nowoczesny materiał (chociaż z wiekową tradycją) dostępny w szerokim wyborze rozmiarów i kolorów, odpowiedni na pokrycia jako sztuczny łupek dachowy, na elewacje oraz wykończenie kominów.
Małoformatowa płytka struktonit z włóknocementu
Włóknocement to materiał kompozytowy na bazie cementu, wzmacniany włóknami. Współczesne płytki włóknocementowe nie zawierają azbestu – jego stosowanie w tego typu wyrobach zostało wycofane ze względów zdrowotnych. W produkcji stosuje się m.in. cement oraz włókna wzmacniające, a część producentów wykorzystuje również surowiec pochodzący z recyklingu.
Włókna pełnią w materiale funkcję wzmacniającą, zwiększając jego spójność i odporność mechaniczną. Dzięki temu włóknocement nadaje się zarówno do wykonywania pokryć dachowych, jak i wykańczania elewacji oraz kominów.
Popularne płytki włóknocementowe Struktonit mają powierzchnię o strukturze przypominającej naturalny łupek i są zabezpieczane powłoką akrylową. Materiał jest odporny na działanie warunków atmosferycznych, promieniowania UV oraz ognia. Współczesne produkty występują w kilku wariantach kolorystycznych, m.in. grafitowym, czarnym, brązowym, czerwonym i białym.
- niepalne,
- odporne na zmienne warunki atmosferyczne,
- odporne na promieniowanie UV,
- stosunkowo lekkie,
- trwałe,
- łatwe do dopasowania do różnych powierzchni.
Niewielki format płytek włóknocementowych ułatwia precyzyjne wykańczanie nawet skomplikowanych powierzchni. Dzięki temu można stosować je również na pionowych ścianach kominów, gdzie łatwiej dopasować poszczególne elementy do wymiarów i kształtu konstrukcji.
W przypadku Struktonitu stosowanego na kominach i elewacjach popularny jest format 20 × 20 cm. Aktualne dane techniczne podają dla tego wariantu grubość około 4 mm i zużycie około 39 sztuk na metr kwadratowy. Dostępne są również większe formaty, m.in. 25 × 25 cm i 30 × 30 cm, a wybór konkretnej płytki zależy od sposobu krycia oraz miejsca zastosowania.
Ceny są obecnie wyższe niż podane w starszych materiałach. W aktualnych ofertach detalicznych płytki Struktonit 20 × 20 cm kosztują około 3,80–4,20 zł za sztukę, natomiast format 30 × 30 cm około 6,40–6,70 zł za sztukę. Ostateczna cena zależy m.in. od koloru, wersji prawej lub lewej, sprzedawcy oraz wielkości zamówienia.
Przy zużyciu około 39 sztuk płytek 20 × 20 cm na 1 m² sam materiał kosztuje więc orientacyjnie około 150–165 zł/m². Do tego trzeba doliczyć elementy rusztu, mocowania, obróbki oraz robociznę. Mały format płytek pozwala natomiast ograniczyć straty podczas dopasowywania materiału do narożników i bardziej skomplikowanych powierzchni.
Wykończenie płytek z włóknocementu
Małoformatowe płytki firmy EURONIT umożliwiają tworzenie nowoczesnych projektów architektonicznych o wysokim poziomie jakości i estetyki. Różnorodność struktury i kolorystyki pozwala dopasować wykończenie dachu i komina do elewacji. Przykładowe modele płytek:
- Płytka włóknocementowa STRUKTONIT – o wyraźnej strukturze naturalnego łupka. Dostępna m.in. w kolorze grafitowym, czerwonym, białym, brązowym i mokka. Pasuje do stylu tradycyjnego, jak i nowoczesnego.
- Płytka włóknocementowa EURONIT – o gładkiej powierzchni z klasycznym wyglądem. Tworzy zwartą strukturę na elewacji, dachu i kominie. Daje wrażenie elegancji.
- Płytka włóknocementowa ALTERNA – o jedwabistomatowej, równej powierzchni. Nadaje budynkom reprezentacyjny charakter.
- Płytka włóknocementowa NEW STONIT – o wyglądzie naturalnego łupka mineralnego z surową fakturą kamienia. Daje trwałe i praktyczne pokrycie dachu i elewacji. Naturalna zmienność odcieni wzmacnia efekt wizualny.
Montaż płytek na kominie w zależności od rodzaju krycia
Płytki struktonit i inne posiadają zwykle otwory umożliwiające mocowanie. W razie potrzeby można wywiercić dodatkowe otwory wiertarką bez udaru, a przyciąć specjalnymi nożycami do włóknocementu albo nożycami ręcznymi. Dopasowane płytki mocuje się na przygotowanym ruszcie z kątowników. Między ścianą komina a powierzchnią płytek włóknocementowych pozostawia się dwucentymetrową szczelinę wentylacyjną.
Sposób montażu płytek dopasowuje się typu krycia dachu. Przeciętne zużycie płytek struktonitu na ścianie pionowej wynosi około 39 sztuk na metr kwadratowy. Montaż struktonitu odbywa się w zależności od planowanego ułożenia płytek, przy czym rozróżnia się kilka rodzajów krycia:
- Krycie niemieckie – odznacza się nachyleniem rzędów płytek. Płytki mocuje się rzędami od dołu do góry. Rozróżnia się krycie lewe (płytki ze ściętym łukowo prawym narożnikiem) i prawe (płytki mają ścięty lewy róg). Wybór zależy od kierunku działania czynników atmosferycznych – wiatru i deszczu.
- Krycie francuskie – niezależnie od kierunku czynników atmosferycznych. Wykonuje się rzędami poziomymi z zastosowaniem odpowiedniego zakładu.
- Krycie podwójne – również niezależne od kierunku działania czynników atmosferycznych. Podwójne zakłady stanowią pewną ochronę ścian przed deszczem. Płytki mogą mieć ścięte narożniki albo występować z prostymi krawędziami.
- Krycie woszczynowe – płytki układa się na pionowych ścianach komina w rzędach, przesuwając je w kolejnych rzędach o połowę przekątnej.
- Krycie ścisłe – płytki są mocowane na pionowej ścianie z zakładem czołowym i pionową szczeliną między płytkami. Wypełnienie szczelin stanowi aluminiowy pasek mocowany razem z płytkami.
Chociaż montaż struktonitu wydaje się łatwy, w rzeczywistości prawidłowe ułożenie płytek, zwłaszcza na pionowych powierzchniach komina, wymaga doświadczenia. Aby całość budynku: elewacja, dach i komin tworzyły zamierzony efekt, należy zatrudnić przeszkolonych i wprawionych fachowców.
Koniec wieńczy dzieło – komin wieńczy dach
Obróbka komina odpowiednio dobranym materiałem podkreśla efekt nowo zbudowanego albo wyremontowanego domu. I na odwrót: komin źle wykończony odstaje od całości i psuje estetykę całego obiektu. Należy zadbać, aby ten wyrastający ponad dach element domu stanowił harmonijne połączenie z dachem i elewacją.
Planując obróbkę komina nie należy skupiać się wyłącznie na względach estetycznych. Rolą komina jest odprowadzanie dymu i spalin, co wymaga od niego odporności na zmienne temperatury i wilgoć. Zarówno płytki na komin, jak i ich mocowanie na ścianach komina, muszą zadbać nie tylko o wygląd, ale przede wszystkim o jego funkcjonalność.