Po tylu latach rury w domu nadają się do wymiany. Ekspert wskazuje, co grozi gdy ich nie wymienisz
Każda instalacja hydrauliczna ma swój „termin ważności” — i prędzej czy później zaczyna dawać o sobie znać. Jeśli mieszkasz w budynku mającym kilkadziesiąt lat, jest spora szansa, że rury w Twoim domu są już na granicy wytrzymałości, nawet jeśli na pierwszy rzut oka wszystko działa. Regularna konserwacja i rozsądne użytkowanie potrafią wydłużyć życie instalacji, ale zużyte przewody to nie tylko coraz częstsze awarie i uciążliwe przecieki. W grę może wchodzić też coś znacznie poważniejszego — wpływ na jakość wody i zdrowie domowników. Skąd wiedzieć, że to już czas na wymianę? Jakie sygnały wysyła instalacja, zanim dojdzie do kosztownej katastrofy?
- Kiedy wymienić instalację hydrauliczną?
- Objawy zużytej instalacji wodnej w domu
- Ołów i żelazo w wodzie: zagrożenia
Kiedy wymienić instalację hydrauliczną?
Wymiana instalacji hydraulicznej w domu potrafi sporo kosztować, ale w praktyce to wydatek, który przekłada się na wygodę, bezpieczeństwo domowników i lepszą jakość wody. Dobrze wykonana instalacja wodno-kanalizacyjna powinna działać bezproblemowo przez długie lata, choć jej realna żywotność bywa skracana przez intensywne użytkowanie, osady w rurach oraz sposób czyszczenia i regularność konserwacji.
Jeśli budynek ma ponad 50 lat, jest duża szansa, że instalacja wodna jest już wyeksploatowana i częściowo skorodowana. Warto też pamiętać, że w domach wznoszonych przed 1970 rokiem często stosowano rury stalowe lub ołowiane. Takie materiały szybciej ulegają korozji, a dodatkowo dziś nie są zalecane ze względu na potencjalnie negatywny wpływ na zdrowie.
| Typ rur | Trwałość instalacji wodnej |
|---|---|
| Rury stalowe ocynkowane | ok. 50 lat |
| Rury stalowe galwanizowane | ok. 40-50 lat |
| Rury miedziane | ok. 50 lat |
| Rury z tworzyw sztucznych | ok. 50-70 lat |
| Rury stalowe nieocynkowane | ok. 20 lat |
| Rury żeliwne | nawet do 100 lat |
| Rury ołowiane | nawet do 100 lat |
Objawy zużytej instalacji wodnej w domu
Zużyta instalacja wodociągowa w budynku zwykle daje o sobie znać dość wyraźnymi sygnałami. Im szybciej je zauważysz i zareagujesz, tym łatwiej zaplanować wymianę instalacji i uniknąć poważnej awarii, która potrafi wygenerować wysokie koszty.
Niecodzienny kolor wody
Każda nietypowa zmiana barwy wody może oznaczać, że rury są skorodowane albo zarastają osadami. Woda bywa wtedy żółtawa, rdzawa, a czasem nawet brunatna.
Nieprzyjemny zapach wody
Nieprzyjemna woń wody nie tylko obniża komfort korzystania z kranu, ale też może być sygnałem postępującej korozji instalacji wodnej w budynku.
Niskie ciśnienie wody
Spadki ciśnienia wody często wynikają z nagromadzonych złogów i zwężeń wewnątrz rur. To częsty problem w starszych instalacjach, które pracują bez przerwy od wielu lat.
Powtarzające się wycieki
Pojedynczy przeciek nie zawsze oznacza konieczność wymiany całej instalacji, jednak nawracające usterki mogą świadczyć o tym, że rury są już wyraźnie osłabione. W takich przypadkach doraźne, punktowe naprawy często okazują się krótkotrwałe.
Wilgoć na powierzchniach
Ślady wilgoci na ścianach lub sufitach mogą sugerować nieszczelność, uszkodzenie i sączenie się wody z rur. Zalegająca wilgoć sprzyja rozwojowi pleśni oraz grzybów, które mogą negatywnie wpływać na zdrowie i samopoczucie domowników.
Ołów i żelazo w wodzie: zagrożenia
Słaba jakość wody może mieć związek nawet z 80% rozpoznanych dolegliwości. W latach 70. XX wieku rury oraz złączki bardzo często wykonywano z ołowiu. W wielu starszych budynkach do dziś działają ołowiane instalacje wodociągowe, które mogą negatywnie wpływać na zdrowie. Ołów z wewnętrznych ścianek przewodów bywa wypłukiwany i przedostaje się do wody.
Według danych WHO – Światowej Organizacji Zdrowia – dopuszczalne stężenie ołowiu w 1 litrze wody to 10 mikrogramów. Przekraczanie tej wartości jest groźne dla zdrowia – szczególnie u kobiet w ciąży, niemowląt oraz dzieci do 7. roku życia. Regularne picie wody z ołowiem może sprzyjać zaburzeniom pracy mózgu, problemom z ciśnieniem i nerkami, a w dłuższej perspektywie także przewlekłym chorobom układu krążenia.
Stare i skorodowane rury w sieciach wodociągowych mogą też podnosić zawartość żelaza w wodzie. W wodzie pitnej żelazo nie powinno przekraczać 0,2 mg na 1 litr. Zbyt duża ilość tego pierwiastka może pogarszać stan włosów, skóry i paznokci, przyspieszać procesy starzenia oraz podrażniać i osłabiać układ trawienny.