Odziedziczyła mieszkanie po dziadkach. Szybko zderzyła się z rzeczywistością
Mieszkanie odziedziczone po kimś nie jest tylko nowym adresem i miejscem do zamieszkania. To przestrzeń, która może nieść ze sobą wiele wspomnień, konieczność remontu oraz sentymentu wracającego w najmniej spodziewanych momentach. Jak naprawdę żyje się w lokalu odziedziczonym po dziadkach? Co zostaje z przeszłości i jak mogą wyglądać próby urządzenia na nowo mieszkania w bloku z wielkiej płyty?
- Mieszkanie starsze niż nowy właściciel – miejsce z sentymentem
- Mieszkanie po dziadkach – między pragmatyzmem, a sentymentem
- Nowe życie w przestrzeni bloków z czasów PRL
Mieszkanie starsze niż nowy właściciel – miejsce z sentymentem
Gosia kilka lat temu odziedziczyła mieszkanie po swoich ukochanych dziadkach. Od zawsze bardzo lubiła to miejsce, miała wiele przyjemnych wspomnień z czasu spędzanego na feriach i wakacjach u rodziny. Po śmierci dziadków, mieszkanie stało się ciche i nieco obce. W przedpokoju nadal stała półka na czapki dziadka, a przy lustrze, kosmetyki używane przez babcie.
Odziedziczone przez Gosię mieszkanie znajduje się w starym, ale zadbanym bloku z wielkiej płyty. To centrum miasta, z dobrym dojazdem i dużą ilością okolicznej zieleni i idealną komunikacją. To właśnie z tych powodów Gosia postanowiła zamieszkać w mieszkaniu na stałe.
Zdaniem kobiety, bloki z wielkiej płyty mają specyficzną aurę. Z początku Gosia widziała w tym same pozytywy, jednak szybko przyszedł moment refleksji. Mieszkanie odziedziczone po dziadkach było zadbane, jednak posiadało przestarzałą instalację elektryczną i wodno-kanalizacyjną. Podłogi dawno straciły swój pierwotny blask i wymagały wymiany. Gosia szybko zrozumiała, że musi wykonać generalny remont, jeśli chce zamieszkać w nowoczesnym i komfortowym mieszkaniu.
Mieszkanie po dziadkach – między pragmatyzmem, a sentymentem
Po odziedziczeniu mieszkania, Gosia szybko zetknęła się z prozą życia. Rachunki i rozliczenia ze spółdzielnią wymagały szybkiego działania. Mieszkanie po dziadkach wymagało nie tylko remontu, ale i uporządkowania niektórych formalności (na przykład przepisania liczników).
Największym wyzwaniem dla Gosi była decyzja, które elementy wyposażenia mieszkania pozostawić, a które wyrzucić. Prawie każdy element wyposażenia mieszkania po dziadkach wiązał się z pewną historią. Gosi trudno było zdecydować o wyrzuceniu choćby najdrobniejszego przedmiotu, który był sentymentalną pamiątką.
Ostatecznie mieszkanie stało się połączeniem pragmatyzmu i sentymentu. Gosia zdecydowała o zachowaniu wielu pamiątek po dziadkach. W salonie pozostała duża, stara komoda i stół z naturalnego drewna. W kuchni pozostały stare krzesła, które Gosia oddała do renowacji. Oprócz niektórych mebli pozostało jeszcze mnóstwo pamiątek i dekoracji. Jednocześnie Gosia zdecydowała o wymianie szaf, kupiła funkcjonalne meble kuchenne na wymiar i całkowicie przerobiła łazienkę. W ten sposób mieszkanie zyskało nowoczesny wygląd, a jednocześnie zachowało wiele wspomnień po poprzednich właścicielach.
Nowe życie w przestrzeni bloków z czasów PRL
Wcześniej Gosia mieszkała ze swoimi rodzicami na stosunkowo młodym osiedlu mieszkalnym. Zamieszkanie w bloku z wielkiej płyty było dla niej pełne niespodzianek. Na początku Gosia z radością zauważyła, że mieszkanie po dziadkach jest dość dobrze wytłumione. Nie słychać sąsiadów zza ściany ani starszej Pani, która mieszka piętro wyżej.
Kolejna ważna kwestia dotyczyła samych sąsiadów. Większość mieszkańców z tej samej klatki schodowej to obecnie emeryci. W bloku panuje życzliwa atmosfera. Nie ma mowy o anonimowości, do której przywykła Gosia mieszkając na nowym osiedlu. Na klatce schodowej z czasów PRL wszyscy się dobrze znają, pomagają sobie w razie potrzeby i radzą z codziennością.
Gosia wysłuchała wiele opowieści o swoich dziadkach, starsze sąsiadki zapraszały ją na kawę i ciasteczko, dzięki czemu szybko odnalazła się w nowym środowisku. Z początku Gosie nieco męczyły pogawędki z sąsiadkami. Czasem chciała po prostu wejść do mieszkania po całym dniu pracy i nie spotykać nikogo na klatce schodowej. Jednak szybko przyzwyczaiła się do specyficznej, sąsiedzkiej atmosfery, i jak dziś wspomina, nie zamieniłaby swojego mieszkania na żadne inne.