Zapomnij o nudnych tujach! Ten piękny krzew tworzy gęsty, kwitnący żywopłot przez cały rok
Tuje od lat królują w polskich ogrodach, ale nie są jedynym sposobem na stworzenie zielonej osłony. Ciekawą alternatywą jest kalina wawrzynowata, która wyróżnia się błyszczącymi, ciemnozielonymi liśćmi i może tworzyć gęsty żywopłot. Co więcej, jej kwiaty pojawiają się wtedy, gdy większość ogrodowych krzewów pozostaje w uśpieniu. Trzeba jednak pamiętać, że jako gatunek pochodzący z cieplejszego klimatu najlepiej rośnie w miejscach osłoniętych przed silnym mrozem i wysuszającym wiatrem.
- Kalina wawrzynowata zachwyca także zimą
- Na żywopłot trzeba wybrać dla niej dobre miejsce
- Przycinanie kaliny wawrzynowatej
- Nie każda zima będzie dla niej łagodna
Kalina wawrzynowata zachwyca także zimą
Kalina wawrzynowata, znana pod łacińską nazwą Viburnum tinus, jest zimozielonym krzewem o zwartym, gęstym pokroju. Jej największą ozdobą są skórzaste, błyszczące liście, które pozostają na pędach również w okresie zimowym. Dzięki temu roślina może pełnić funkcję zielonej osłony także wtedy, gdy większość krzewów liściastych dawno straciła swoje ulistnienie.
W sprzyjających warunkach kalina wawrzynowata może dorastać do około 2,5–4 m wysokości i osiągać podobną szerokość. Dzięki temu nadaje się nie tylko do pojedynczych nasadzeń, ale również na żywopłoty i zielone ekrany. Dostępne są także niższe odmiany, które lepiej sprawdzają się tam, gdzie nie jest potrzebna wysoka ściana roślin.
Jej dodatkowym atutem są kwiaty. Pąki często mają różowawe zabarwienie, a po rozwinięciu pojawiają się drobne, kremowobiałe kwiaty zebrane w płaskie kwiatostany. W zależności od warunków kwitnienie przypada na późną zimę i wiosnę, a kwiaty mogą być lekko pachnące. Po przekwitnięciu pojawiają się ozdobne owoce, które z czasem przybierają niebieskoczarną barwę.
Na żywopłot trzeba wybrać dla niej dobre miejsce
Kalina wawrzynowata nie jest szczególnie trudna w uprawie, ale w polskim ogrodzie bardzo ważne jest stanowisko. Najlepiej posadzić ją w miejscu słonecznym lub lekko zacienionym, osłoniętym od silnych, zimnych i wysuszających wiatrów. Szczególnie istotne jest to zimą, ponieważ zimozielone liście mogą być bardziej narażone na uszkodzenia podczas mrozu i przesuszenia.
Podłoże powinno być żyzne, próchniczne i przepuszczalne, ale jednocześnie umiarkowanie wilgotne. Krzew nie lubi sytuacji, w której korzenie przez długi czas stoją w wodzie. Z drugiej strony podczas długotrwałej suszy trzeba pamiętać o regularnym podlewaniu, zwłaszcza w przypadku młodych egzemplarzy.
Przy sadzeniu na żywopłot warto uwzględnić docelowe rozmiary roślin. Kalina z czasem mocno się rozrasta, dlatego zbyt ciasne rozmieszczenie krzewów może prowadzić do nadmiernego zagęszczenia i gorszego przewiewu. Rozstaw należy dopasować do wybranej odmiany oraz tego, jak wysoki i szeroki ma być przyszły żywopłot.
Przycinanie kaliny wawrzynowatej
Kalina wawrzynowata dobrze znosi cięcie, ale przy żywopłocie trzeba uważać na termin. Ponieważ kwitnie w okresie zimowym i wczesnowiosennym, zbyt wczesne skracanie pędów może pozbawić krzew części pąków kwiatowych. Najbezpieczniejszym terminem na formowanie jest okres po zakończeniu kwitnienia.
Młode rośliny można delikatnie korygować, aby z czasem uzyskały bardziej zwarty pokrój. Starsze egzemplarze również dobrze reagują na cięcie i mogą być odmładzane, jeśli nadmiernie się rozrosną. Nie oznacza to jednak, że każdego roku trzeba mocno skracać cały krzew. W wielu przypadkach wystarczy usunięcie pędów uszkodzonych, suchych lub rosnących w niepożądanym kierunku.
Nie każda zima będzie dla niej łagodna
Największym ograniczeniem kaliny wawrzynowatej w Polsce jest jej odporność na mróz. To roślina o śródziemnomorskim pochodzeniu, dlatego znacznie lepiej radzi sobie w łagodnych i osłoniętych miejscach niż na otwartej przestrzeni wystawionej na silne mrozy. Podstawowy gatunek Viburnum tinus znajduje się w strefie H4, odpowiadającej mniej więcej temperaturom od -10 do -5 st. C.
Nie oznacza to, że krzew nie może być uprawiany w Polsce. Warto jednak wybierać dla niego zaciszne miejsce, najlepiej przy ścianie budynku, ogrodzeniu lub w innym miejscu chronionym przed zimnymi podmuchami. Młode egzemplarze w chłodniejszych rejonach kraju mogą wymagać dodatkowego zabezpieczenia przed silniejszymi mrozami przed zimą.