Chciał ułożyć podłogówkę samodzielnie. Przez prosty błąd grzeje tylko przy ścianach
Pan Krzysztof był przekonany, że bez większych problemów poradzi sobie z samodzielną instalacją ogrzewania podłogowego. Mężczyzna wykonał prace montażowe zgodnie z internetowymi instrukcjami, ale nie przewidział, że sposób ułożenia rur może odbić się nie tylko na komforcie cieplnym domowników, ale też na kosztach ogrzewania domu.
- Chciał zaoszczędzić na fachowcach, ale zapomniał o podstawach
- Układ meandrowy nie zawsze jest najlepszy
- Dlaczego ślimak rozprowadza ciepło lepiej niż meander?
- O czym trzeba pamiętać podczas instalacji podłogówki?
Chciał zaoszczędzić na fachowcach, ale zapomniał o podstawach
Pan Krzysztof interesuje się majsterkowaniem. Mężczyzna od zawsze wykonywał drobne remonty oraz prace naprawcze, więc doszedł do wniosku, że będzie w stanie samodzielnie zamontować ogrzewanie podłogowe w salonie. Dzięki temu udało mu się zaoszczędzić kilka tysięcy złotych.
Niestety, już po uruchomieniu ogrzewania okazało się, że podłoga w salonie nie nagrzewa się równomiernie. Najcieplej było przy samej ścianie – to mocno zaniepokoiło mężczyznę. Pierwsze podejrzenia padły na potencjalne zapowietrzenie pętli, za słaby przepływ albo nieprawidłowe ustawienia pompy. Pan Krzysztof wezwał fachowca, który wykluczył wszystkie możliwości. Teoretycznie podłogówka była sprawna, ale salon nagrzewał się nierówno i bardzo powoli.
Okazało się, że pan Krzysztof popełnił poważny błąd już na etapie prowadzenia rur. Mężczyzna wybrał taki schemat pętli, który nie gwarantuje równomiernego rozchodzenia się ciepła. Właściciel ogrzewania postawił bowiem na prostotę i wybrał układ meandrowy, chociaż w tym przypadku zdecydowanie lepiej zadziałałby układ ślimakowy. Meander jest łatwiejszy i szybszy w montażu, ale ma jedną istotną wadę: najcieplej jest na początku pętli, zaś na końcu chłodniej. Jeśli źle zaplanujemy taki układ, użytkownik może mieć wrażenie, że pokój nagrzewa się nierównomiernie.
Układ meandrowy nie zawsze jest najlepszy
W układzie meandrowym rura biegnie równolegle przez pomieszczenie, zawraca pod kątem 180 stopni i wraca kolejnym pasem. Taki schemat jest popularny, ponieważ można go wykonać szybciej i taniej niż układ ślimakowy. W małych pomieszczeniach, korytarzach, kuchniach albo strefach przy oknach może sprawdzić się bardzo dobrze.
Jeśli jednak pojedynczy meander zostanie ułożony w dużym pokoju, to domownicy mogą odczuwać pewien dyskomfort cieplny. Wszystko dlatego, że woda oddaje ciepło na początku pętli, a im dalej dociera, tym niższą ma temperaturę. W efekcie jedna część posadzki może być wyraźnie cieplejsza od pozostałych.
Początek pętli meandrowej powinien być poprowadzony tam, gdzie występują największe straty ciepła. Chodzi przede wszystkim o ściany zewnętrzne, drzwi balkonowe, duże przeszklenia i okolice wejścia. W takich miejscach można także zagęścić rozstaw rur, na przykład do 10 cm, aby zwiększyć ilość ciepła oddawanego przez podłogę. Jeżeli rura została poprowadzona bez przemyślanego projektu, efekt może być odwrotny od zamierzonego. Ciepło będzie koncentrowało się tylko przy ścianie lub w pierwszej części pętli. Samo ustawienie wyższej prędkości pracy pompy obiegowej może nie rozwiązać problemu, bo to układ rur pod wylewką decyduje o sposobie oddawania ciepła.
Dlaczego ślimak rozprowadza ciepło lepiej niż meander?
Układ ślimakowy, nazywany też spiralnym, to rozwiązanie polegające na tym, że rury są prowadzone obwodowo, w kierunku środka pomieszczenia, a następnie wracają równolegle obok odcinków zasilających. Ciepła rura zasilająca i nieco chłodniejszy przewód powrotny znajdują się stosunkowo blisko siebie. Ślimak zapewnia równomierny rozkład temperatury. Taki układ eliminuje wyraźnie cieplejsze i chłodniejsze strefy.
Przy układzie ślimakowym również mogą pojawiać się różnice temperatur między poszczególnymi strefami. Na szczęście są one niewielkie i wynoszą tylko 1–2°C. Taki rozstaw lepiej sprawdzi się na przykład w salonie albo w przestronnej sypialni lub pokoju dziecięcym.
Ułożenie rur zgodnie ze schematem spiralnym może też zwiększyć efektywność systemu grzewczego. Przy dobrym projekcie temperatura będzie rozprowadzana równomiernie, a to pozwoli na pracę urządzenia grzewczego przy niższych parametrach zasilania. Jest to korzystne zwłaszcza w instalacjach niskotemperaturowych, na przykład współpracujących z pompą ciepła. Wadą układu ślimakowego pozostaje jednak skomplikowany montaż, który wymaga fachowej wiedzy oraz precyzji.
O czym trzeba pamiętać podczas instalacji podłogówki?
Decydując się na samodzielny montaż podłogówki, nie powinniśmy skupiać się wyłącznie na wyborze rur, rozdzielacza czy źródła ciepła. Wykonawca musi też pamiętać o odpowiednim rozstawie przewodów, optymalnej długości pętli, a nawet o rodzaju wykończenia podłóg, bo każdy z tych aspektów może wpływać na to, czy pomieszczenia będą się równomiernie nagrzewać.
Standardowo rury układa się co 15, 20 lub 25 cm. W strefach brzegowych można zmniejszyć rozstaw do 10 cm. Nie wolno prowadzić przewodów pod stałą zabudową, wanną, szafkami kuchennymi, wyspą lub dużymi meblami, bo takie elementy utrudniają oddawanie ciepła i zaburzają działanie całego układu. Inwestor powinien zadbać o przygotowanie dobrego projektu podłogówki, który uwzględnia nie tylko rzut pomieszczenia, ale też ewentualne wyposażenie.
Samodzielny montaż podłogówki to pozorna oszczędność. Pan Krzysztof był przekonany, że jeśli zrezygnuje z profesjonalnej ekipy, to w jego kieszeni zostanie więcej pieniędzy. Okazało się, że przez jeden prosty błąd musiał zapłacić za zrywanie posadzki i ponowne układanie rur, co znacznie podniosło końcowe wydatki związane z instalacją podłogówki.