Kominiarze wskazują drewno, które najmniej brudzi komin. Daje też dużo ciepła
Czarna szyba w kominku, coraz grubsza warstwa sadzy w przewodzie i płomień, który zamiast przyjemnie ogrzewać, pożera drewno jakby „na marne”. To właśnie takie znaki najczęściej zastają kominiarze, gdy zaglądają do domowych instalacji. Wiele osób odruchowo podejrzewa awarię kominka, ale specjaliści coraz częściej kierują uwagę gdzie indziej — na opał, który wygląda dobrze tylko na pierwszy rzut oka. Wystarczy jeden nietrafiony wybór gatunku albo drobny błąd w przygotowaniu drewna, by ruszyła lawina problemów: brud, dym, osad, a w skrajnych przypadkach także realne zagrożenie dla domowników. Co tak naprawdę sprawia, że jedne polana grzeją skutecznie, a inne potrafią narobić kłopotów?
- Jakie drewno do kominka wybrać?
- Dąb, jesion, grab i buk: wybór kominiarzy
- Brzoza i osika: czysta szyba kominka
- Mokre drewno w kominku? To błąd
- Dlaczego suche drewno grzeje lepiej
Jakie drewno do kominka wybrać?
Kominiarze są zgodni – do kominka warto wkładać przede wszystkim drewno liściaste. Gatunki iglaste, zwłaszcza sosna i świerk, zawierają dużo żywicy, która podczas spalania osadza się w kominie w postaci sadzy oraz smolistych nalotów. To właśnie te złogi najczęściej prowadzą do zapalenia sadzy i niebezpiecznych pożarów w przewodzie kominowym.
Równie ważna jest twardość drewna. Gatunki o większej gęstości palą się wolniej i bardziej równomiernie, dzięki czemu lepiej oddają ciepło i pozwalają rzadziej dorzucać polana. W praktyce oznacza to stabilniejszą pracę kominka, wolniejsze zabrudzanie instalacji i mniej kłopotliwą konserwację.
Znaczenie ma też ilość kory. Polana z grubą korą dłużej schną i zostawiają więcej popiołu, dlatego do kominka najlepiej wybierać drewno okorowane albo takie, które ma cienką, delikatną korę.
Dąb, jesion, grab i buk: wybór kominiarzy
Wśród gatunków, które kominiarze najczęściej stawiają na pierwszym miejscu, regularnie wygrywa dąb. To drewno o bardzo wysokiej wartości opałowej — pali się długo, równo i oddaje mocne, stabilne ciepło. Dobrze sezonowany dąb potrafi też sprzyjać czystszemu spalaniu, co w praktyce może oznaczać mniej sadzy osadzającej się w kominie.
Jesion to kolejna, równie bezpieczna opcja. Łatwo się rozpala, spala się czysto i zazwyczaj lepiej radzi sobie z nieco wyższą wilgotnością niż wiele innych gatunków. Właśnie dlatego często trafia do kominków jako drewno do regularnego, codziennego palenia.
Grab i buk są chwalone za wysoką gęstość oraz spokojne, przewidywalne spalanie. Kominiarze zwracają uwagę, że gdy grab i buk są naprawdę dobrze wysuszone, w przewodzie kominowym zostaje zauważalnie mniej popiołu i osadów niż przy paleniu drewnem miękkim.
Brzoza i osika: czysta szyba kominka
Za jeden z najpewniejszych wyborów dla tych, którym zależy na jak najczystszej szybie kominka, uznaje się brzozę. Zawiera niewiele substancji smolistych, stosunkowo szybko schnie i podczas palenia daje jasny, stabilny płomień — a to sprawia, że na szkle znacznie rzadziej osadza się tłusta warstwa.
Mniej oczywistą, ale często polecaną przez osoby z doświadczeniem alternatywą jest osika. To drewno miękkie, więc potrafi spalać się żywo i szybko, jednak w trakcie spalania osiąga wysoką temperaturę, która pomaga dopalać nagromadzoną sadzę w palenisku oraz w przewodzie kominowym. Z tego powodu bywa używana jako domieszka do głównego opału albo drewno, po które warto sięgnąć co pewien czas, gdy chcesz „przepalić” kominek i odświeżyć jego pracę.
Mokre drewno w kominku? To błąd
Jednym z najczęstszych błędów podczas palenia w kominku jest dokładanie drewna, które jest po prostu za mokre. Świeżo ścięte polana potrafią mieć nawet ok. 50% wilgoci, dlatego trudno się rozpalają, intensywnie dymią i szybko powodują odkładanie się osadów w przewodzie kominowym.
Drewno kominkowe powinno mieć wilgotność nie większą niż 20%. Dopiero wtedy spalanie staje się równe i efektywne, a ilość dymu oraz sadzy spada do minimum. Kominiarze podkreślają, że wilgotne polana nie tylko oddają mniej ciepła, ale też wyraźnie zwiększają ryzyko zapalenia sadzy i w konsekwencji pożaru komina.
Sezonowanie drewna liściastego najlepiej zaplanować na minimum 12 miesięcy, a w przypadku gatunków twardszych często potrzebne są nawet 24 miesiące. Polana warto układać w suchym, przewiewnym miejscu i koniecznie pod zadaszeniem, aby deszcz oraz śnieg nie zniweczyły całej pracy.
Dlaczego suche drewno grzeje lepiej
Palenie dobrze wysezonowanym, suchym drewnem liściastym pozwala uzyskać więcej ciepła z mniejszej ilości opału. W praktyce przekłada się to na niższe koszty ogrzewania i mniej sadzy — a więc kominek oraz przewód kominowy wymagają czyszczenia znacznie rzadziej.
Odpowiednio dobrane drewno to także wyższy komfort i większe bezpieczeństwo domowników, a przy tym mniejsze obciążenie dla środowiska. Jako paliwo odnawialne, spalane w właściwych warunkach, drewno wciąż należy do najbardziej przyjaznych naturze źródeł energii wykorzystywanych w domowych kominkach.