Paląc w kominku w ten sposób zużyjesz mniej opału i ograniczysz dymienie. A ilość ciepła się nie zmieni
Tradycyjne palenie w kominku od dołu polega na układaniu rozpałki i małych polan na dole, a grubszego drewna na górze, co często powoduje dymienie – właśnie dlatego coraz częściej poleca się technikę rozpalania od góry. Pozwala ona znacząco ograniczyć dymienie, poprawić sprawność spalania oraz zmniejszyć ilość sadzy osadzającej się w kominie. Na czym ona polega?
- Na czym polega technika palenia od góry?
- Układanie warstw drewna w metodzie palenia od góry
- Regulacja dopływu powietrza podczas palenia od góry
- Dlaczego technika palenia od góry zmniejsza ilość dymu?
- Metoda palenia od góry a mniejsze zużycie opału?
- Jak układać opał, gdy priorytetem jest dekoracyjny płomień?
Na czym polega technika palenia od góry?
Zamiast podkładać ogień pod cały stos drewna – jak to ma miejsce w technice tradycyjnej – opał układa się warstwami, a rozpałkę umieszcza na samej górze. Dzięki temu ogień rozwija się w najwyższej części paleniska i stopniowo przesuwa w dół, obejmując kolejne warstwy drewna. Taki sposób spalania określany jest jako współprądowy.
W metodzie tradycyjnej dym i gazy wydzielające się z zimnego jeszcze drewna nie przechodzą przez strefę wysokiej temperatury. W efekcie znaczna część palnych związków ulatuje kominem, zamiast zostać zamieniona na ciepło. Palenie od góry eliminuje ten problem – dym musi przejść przez warstwę płomienia, gdzie ulega dopaleniu.
Układanie warstw drewna w metodzie palenia od góry
Na dnie kominka umieszcza się największe, grube polana, które stanowią główny zapas energii. Na nich układa się kolejne warstwy coraz cieńszego drewna – najlepiej krzyżowo, aby zachować wolne przestrzenie umożliwiające swobodny przepływ powietrza.
Na samym szczycie stosu znajduje się rozpałka, ale jej ilość powinna być nieco większa niż przy tradycyjnym rozpalaniu, ponieważ to ona inicjuje proces spalania całego wsadu. Ważne jest, aby drewno było suche i sezonowane, o wilgotności nieprzekraczającej 20%. Mokry opał nawet przy prawidłowym ułożeniu będzie powodował nadmierne dymienie i spadek sprawności kominka.
Regulacja dopływu powietrza podczas palenia od góry
Na samym początku rozpalania dopływ powietrza powinien być większy, aby rozpałka szybko zajęła się ogniem i wytworzyła stabilną warstwę żaru. W kominkach z regulacją powietrza pierwotnego i wtórnego oznacza to częściowe otwarcie wszystkich dostępnych wlotów.
Po rozpaleniu i objęciu płomieniem górnych warstw drewna dopływ powietrza można stopniowo ograniczać. Ogień nie powinien być gwałtowny, lecz spokojny i równomierny. Zbyt duża ilość powietrza powoduje szybkie spalanie opału i straty ciepła, natomiast zbyt mała prowadzi do dymienia.
Dlaczego technika palenia od góry zmniejsza ilość dymu?
W klasycznym paleniu od dołu dym z grubych polan, ułożonych na samej górze, ulatuje prosto do komin.często uchodzą do komina. Natomiast w paleniu od góry dym najpierw musi przedostać się przez strefę wysokiej temperatury, gdzie gazy zostają dopalone – tym samym ilość dymu uciekająca do przewodów kominowych jest znacznie mniejsza.
Dodatkowym efektem jest mniejsze osadzanie się sadzy i smoły w przewodzie kominowym. Czystsze spaliny oznaczają rzadszą potrzebę czyszczenia komina oraz mniejsze ryzyko samozapłonu nagromadzonych zanieczyszczeń.
Metoda palenia od góry a mniejsze zużycie opału?
Strefa żaru przesuwa się równomiernie, a opał nie zapala się jednocześnie w całej objętości, jak ma to miejsce przy tradycyjnym rozpalaniu, lecz ulega stopniowemu spalaniu.
Taka sama ilość opału pali się dłużej – choć nieco mniej widowiskowo, ale za to efektywniej. W praktyce oznacza to mniejsze zużycie drewna i rzadszą konieczność dokładania opału.
Jak układać opał, gdy priorytetem jest dekoracyjny płomień?
Alternatywą jest metoda „litery A” oraz konstrukcja określana jako namiot lub studnia. W pierwszym przypadku na dnie paleniska układa się jedno lub dwa grubsze polana równolegle, a kolejne szczapy opiera się o nie pod skosem, tworząc kształt litery A lub odwróconego V. Rozpałka trafia w przestrzeń pod takim „daszkiem”.
Metoda namiotu, nazywana też studnią, polega na ustawieniu polan pionowo lub pod lekkim kątem wokół centralnie umieszczonej rozpałki, tak aby całość przypominała kształtem tipi.
Obie te techniki sprawdzają się szczególnie wtedy, gdy celem jest uzyskanie efektownego, wysokiego płomienia, który pełni funkcję dekoracyjną – jednak w porównaniu z paleniem od góry prowadzą do szybszego spalania opału.