Pellet na opakowaniu nie ma tych oznaczeń? To znak, że lepiej go nie kupować
Rosnące ceny opału i większa świadomość użytkowników sprawiają, że etykieta na worku z pelletem przestaje być jedynie pomijaną formalnością, a staje się podstawowym źródłem wiedzy o jakości paliwa. To właśnie kilka konkretnych informacji decyduje o tym, czy pellet zapewni czyste spalanie i stabilną pracę kotła, czy też przyniesie problemy już po kilku tygodniach sezonu grzewczego.
- Klasa jakości pelletu
- Certyfikat ENplus, DINplus i DP
- Informacja o zawartości popiołu
- Informacja o wilgotności pelletu
- Informacja o pochodzeniu surowca i składzie
- Producent i dane identyfikacyjne
Klasa jakości pelletu
Jednym z najważniejszych oznaczeń na worku pelletu jest klasa jakości, najczęściej wynikająca z normy EN ISO 17225-2. W praktyce rynek dzieli pellet na klasy A1, A2 oraz B, które różnią się dopuszczalną zawartością popiołu, wilgotnością oraz poziomem zanieczyszczeń. Klasa A1 uznawana jest za najwyższą.
Pellet klasy A1 produkowany jest wyłącznie z czystego drewna (bez kory, środków chemicznych, dodatków). Charakteryzuje się niską zawartością popiołu – do 0,7% – oraz minimalną ilością substancji szkodliwych.
Klasa A2 to pellet, który może potencjalnie zawierać niewielkie ilości kory i innych naturalnych składników. Posiada też nieco wyższą zawartość popiołu (do 1,5%). Stosowany jest zazwyczaj w mniej wymagających kotłach.
Pellet oznaczony klasą B jest stosowany głównie w instalacjach przemysłowych. Może zawierać odpady drzewne, więcej kory, a nawet niewielkie zanieczyszczenia. Zawiera do 3% popiołu, co oznacza, że jest mniej ekologiczny i generuje więcej odpadów.
Brak informacji o klasie jakości lub stosowanie niejednoznacznych opisów marketingowych bywa sygnałem ostrzegawczym. Pellet bez jasno określonej klasy nie musi spełniać rygorystycznych limitów popiołu i wilgotności, a uczciwi producenci nie unikają podawania tej informacji.
Certyfikat ENplus, DINplus i DP
Najbardziej rozpoznawalnym w Europie pozostaje certyfikat ENplus. Obejmuje on nie tylko sam produkt, ale cały łańcuch – od surowca i produkcji, przez pakowanie, aż po magazynowanie i dystrybucję. ENplus potwierdza zgodność pelletu z normą EN ISO 17225-2 oraz jednoznacznie określa jego klasę jakości.
DINplus to certyfikat wywodzący się z Niemiec, koncentrujący się przede wszystkim na parametrach technicznych samego granulatu. Pod jego kontrolą znajdują się m.in. wymiary pelletu, jego trwałość mechaniczna, zawartość popiołu oraz powtarzalność właściwości fizycznych.
Na opakowaniach można spotkać również oznaczenie DP, czyli „Dobry Pellet”. Jest to polski system jakości, który potwierdza, że pellet spełnia wymagania wcześniej wspomnianej normy. Certyfikat DP, podobnie jak ENplus, wskazuje klasę pelletu i ma być gwarancją stabilnych parametrów. Dobry Pellet bywa bardziej dostępny dla małych i średnich producentów.
Najważniejsze jest jednak to, aby informacja o certyfikacie była wyraźnie umieszczona na worku lub etykiecie. W przypadku ENplus pellet musi posiadać numer identyfikacyjny producenta, który można sprawdzić w publicznej bazie licencjonowanych podmiotów. Brak numeru licencji, nieczytelne logo certyfikatu lub ogólnikowe zapisy znacząco utrudniają weryfikację pochodzenia paliwa i powinny być znakiem ostrzegawczym.
Informacja o zawartości popiołu
Popiół to jeden z tych parametrów, których znaczenie widać dopiero po kilku dniach użytkowania. Dla pelletu klasy A1 dopuszczalna zawartość popiołu wynosi maksymalnie 0,7%, co oznacza niewielką ilość pozostałości po spaleniu i rzadsze czyszczenie kotła.
Jeżeli na etykiecie brakuje informacji o popiele lub podana jest ona bardzo ogólnie, trudno przewidzieć, jak paliwo zachowa się w eksploatacji. Pellet o wyższej zawartości popiołu generuje więcej osadów, sprzyja powstawaniu spieków i obniża sprawność wymiennika ciepła.
Informacja o wilgotności pelletu
Wilgotność pelletu bezpośrednio wpływa na jego wartość opałową i stabilność spalania. Dobrej jakości pellet powinien mieć wilgotność nieprzekraczającą 10%, a w praktyce często mieszczącą się w przedziale 6–8%. Im mniej wody w granulacie, tym szybciej osiąga on wysoką temperaturę spalania.
Brak informacji o wilgotności na worku pelletu jest znakiem ostrzegawczym. Zbyt wilgotny pellet spala się gorzej, część energii traci się na odparowanie wody, a kocioł zużywa więcej paliwa do uzyskania tej samej ilości ciepła.
Informacja o pochodzeniu surowca i składzie
Informacja o surowcu, z którego wyprodukowano pellet, powinna jasno wskazywać, że granulat powstał z czystego drewna, najczęściej iglastego lub liściastego, bez dodatków chemicznych. To właśnie skład surowcowy decyduje o ilości popiołu, zapachu spalania i stabilności płomienia.
Etykiety pozbawione danych o pochodzeniu biomasy lub opisujące ją bardzo ogólnie utrudniają ocenę jakości.
Producent i dane identyfikacyjne
Nie mniej istotnym elementem etykiety są dane producenta: nazwa, adres, numer partii oraz data produkcji. Te informacje umożliwiają identyfikację konkretnej dostawy.
Uczciwi wytwórcy dbają o przejrzystość oznaczeń, ponieważ budowanie zaufania do marki opiera się na powtarzalności jakości i możliwości jej udokumentowania. W praktyce to właśnie kompletna etykieta odróżnia rzetelnego producenta od anonimowego dostawcy z niepewnego źródła.