Co się stanie, gdy pomieszasz różne gatunki drewna przy jednym paleniu? Warto to wiedzieć!
Często spotyka się rady, aby przy zakupie gotowego do palenia drewna opałowego albo kominkowego zwracać uwagę na to, czy nie są w nim pomieszane różne rodzaje drewna. Tak naprawdę jest to tylko częściowa prawda, ponieważ w rzeczywistości dobrze dobrana mieszanka rozmaitych rodzajów drewna posiada swoje zalety. Ważne jest natomiast, aby użytkownik pieca lub kominka świadomie decydował się na konkretną kombinację i wiedział, co kupuje.
- Dlaczego warto wybrać różne rodzaje drewna?
- Istotne zalety drewna opałowego twardego i miękkiego
- Zalety kombinacji drewna opałowego twardego i miękkiego
Dlaczego warto wybrać różne rodzaje drewna?
Drewno opałowe jest zwykle pozyskiwane z gorszej jakości odcinków pni drzew ścinanych w lesie. Ponieważ wchodzimy tutaj mimo woli na teren lasu i w świat roślin, może warto wyjaśnić dwa często mylone ze sobą pojęcia: gatunek i rodzaj. Gatunek jest podstawową jednostką systematyczną i kategorią realnie występującą w przyrodzie. Grupa gatunków wyróżnionych na podstawie jednej lub więcej cech charakterystycznych tworzy rodzaj. Rodzaj jest kategorią wyższą niż gatunek i niższą niż rodzina.
Dla przykładu: rodzajem jest sosna, a gatunkami należącymi do tego rodzaju m.in. sosna pospolita, sosna wejmutka, sosna górska itd. Podobnie jest z dębem – do rodzaju dąb należy zarówno dąb szypułkowy, dąb bezszypułkowy, dąb czerwony jak i dąb korkowy. Dlatego pytanie, „czy można mieszać różne gatunki w jednym paleniu?” sugerowałoby wątpliwości co do jednoczesnego palenia mieszaniną brzozy omszonej, brodawkowatej i na przykład papierowej. W przypadku drewna opałowego rozróżnianie gatunków rzadko ma uzasadnienie i zwykle operujemy nazwami rodzajowymi: sosna, dąb, brzoza, świerk itp.
Kto zamawia i kupuje drewno kominkowe dębowe, brzozowe, olchowe albo sosnowe, powinien oczywiście takie otrzymać. Jeśli jednak zamierzacie celowo kombinować drewno różnych rodzajów, może to przynieść Wam pewne korzyści. Dzięki temu palenie drewnem będzie bardziej ekonomiczne i zarazem bardziej przyjazne dla środowiska.
Istotne zalety drewna opałowego twardego i miękkiego
Kombinacja dwóch sezonowanych rodzajów drewna kominkowego lub opałowego zawsze jest korzystna, niezależnie od tego, czy palicie w kominku, czy w piecu na drewno. Oczywiście nie chodzi tutaj o mieszanie dowolnie wziętych kawałków drewna. Na efektywne wykorzystanie drewna opałowego istotny wpływ ma przygotowanie mieszanki suchego drewna twardego i miękkiego. Obie grupy drewna wnoszą swoje specyficzne właściwości, które szczególnie dobrze uzupełniają się podczas rozpalania ognia. Aby móc ten fakt lepiej wykorzystać, warto przyjrzeć się zaletom drewna określanego jako twarde i miękkie.
- Drewno twarde – opał z dużym potencjałem.
Na składzie twardego drewna opałowego można znaleźć przede wszystkim rodzaje liściaste, jak buk, brzoza, dąb, jesion i olcha. Różnią się od drewna miękkiego nie tylko liśćmi zamiast przeważnie igieł, ale przede wszystkim strukturą swoich komórek. Są tak zbudowane, że w porównaniu z gatunkami miękkimi wykazują większą gęstość, co przekłada się na większy ciężar i wyższą wartość opałową.
- Drewno miękkie – szybka podpałka
Wśród rodzajów drewna miękkiego znajdują się przede wszystkim drzewa iglaste, których liście, zgodnie z nazwą, mają formę igieł. Do popularnych rodzajów drewna opałowego w tej grupie należy na pewno sosna, świerk i jodła. Dla użytkowników drewna miękkiego jako opału liczy się właśnie jego mniejsza twardość, która sprawia, że drewno pali się wprawdzie krócej, ale za to łatwo się rozpala. Doskonale nadaje się na rozpałkę, a dzięki wysokiej zawartości żywicy jest odporne na warunki atmosferyczne i szkodniki.
Zalety kombinacji drewna opałowego twardego i miękkiego
Wyjątkowe cechy drewna twardego i miękkiego stają się szczególnie widoczne przy wykorzystaniu go jako opału. Przede wszystkim podczas rozpalania kominka ogromną zaletą jest połączenie kawałków drewna, należących do tych dwóch grup. Drewno dębowe, jesionowe, bukowe, olchowe i brzozowe ma wprawdzie doskonałą moc grzewczą, jest jednak bardzo trudne do rozpalenia.
Rozpalenie ognia przy użyciu tylko twardego drewna wymaga wykorzystania niewspółmiernie dużej ilości podpałki i odpowiednio długiego czasu. Jest to nie tylko denerwujące, ale też mało ekonomiczne, dlatego też pożądany jest pewien zapas suchego drewna miękkiego. Posłuży ono jako warstwa łatwopalna, którą można podpalić niewielką ilością na przykład wełny drzewnej. Płomienie przechodzą równomiernie przez ułożone warstwy twardego drewna, rozgrzewają je, a te raz rozpalone długo przekazują ciepło. Zarówno opał miękki, jak i twardy powinien mieć wilgotność co najwyżej 18%, aby zapewnić maksymalną efektywność spalania.
Gęstość drewna określa się jako stosunek masy do objętości i wyraża w kg/m3. Do celów praktycznych i porównania różnych rodzajów drewna używa się wartości gęstości drewna powietrznosuchego. Drewno o gęstości poniżej 550 kg/m3 uważa się za drewno miękkie. Według tego kryterium do drewna miękkiego zaliczyć można sosnę, świerk, jodłę, topolę i wejmutkę.
Ze względu na wysoką wartość opałową do popularnych rodzajów drewna kominkowego należą: buk, brzoza, olcha, dąb, jesion, klon. Sosna, świerk i jodła mają niższą wartość opałową, a co za tym idzie również niższą cenę, jednak doskonale nadają się do tworzenia kombinacji z drewnem twardym.
