Hiacynt wschodni - opis

Hiacynt wschodni (Hyacinthus orientalis) jest rośliną zaliczającą się do rodziny szparagowatych. Hiacynt niebieski naturalnie występuje przede wszystkim na Półwyspie Azji Mniejszej. Tak jak znane nam hiacynty, również ten gatunek rośliny wyrasta z cebuli. Główny pęd dorasta do ok. 30 cm wysokości. Roślina posiada również podłużne, ciemnozielone liście.

W okresie od marca do maja pojawiają się drobne kwiaty zebrane w kwiatostan. W zależności od odmiany, mamy do czynienia z kwiatami o białym, różowym, niebieskim, czy też purpurowym zabarwieniu. Cechą charakterystyczną kwiatów jest również ich intensywny słodki zapach. Po okresie kwitnienia pojawiają się owoce w postaci okrągłych torebek.

Hiacynt niebieski - uprawa

Na szczęście hiacynt wschodni nie jest skomplikowaną rośliną, jeżeli chodzi o jej uprawę. Najlepiej oczywiście sadzić cebule hiacynta na stanowisku słonecznym. Kwiaty rozwiną się również w półcieniu, chociaż nie będą one już takie obfite jak w przypadku sadzonek rosnących na pełnym słońcu. Rekomenduje się, aby podłoże było żyzne, przepuszczalne, a także lekkie. Doskonale sprawdzą się piaszczyste gleby wymieszane z torfem. Ważne, aby odczyn gleby był obojętny.

Bardzo dużą zaletą tej rośliny jest jej odporność na ujemne temperatury, nawet sięgające do -30 stopni Celsjusza. Do uprawy możemy wykorzystać ponad 100 różnych odmian hiacynta wschodniego. Dzięki temu możemy uzyskać na rabacie ogrodowej prawdziwą plejadę kolorów. Niektóre odmiany są wielokolorowe. Do ciekawych odmian zalicza się między innymi hiacynt wschodni Sunflower, Gypsy Queen, Lady Derby, czy też Amethyst. Natomiast, jeżeli interesuje nas hiacynt niebieski, to najlepiej wybrać takie odmiany jak Blue Jacket, Delft Blue, czy też Anna Liza.

Hyacinthus orientalis - sadzenie i rozstawa

Widząc opis hiacynta wschodniego, rzeczywiście ujrzymy bardzo atrakcyjną i pięknie kwitnącą roślinę, którą możemy uprawiać na wiele sposobów. Przede wszystkim roślina ma szerokie zastosowanie w ogrodzie. Hyacinthus orientalis doskonale sprawdzi się na zwykłych rabatach kwiatowych, jak i również do tworzenia obwódek. Ze względu na nieduże wymagania uprawowe, hiacynt niebieski urozmaici również skalniak. Jednak roślina również idealnie nadaje się do uprawy pojemnikowej, zarówno w mieszkaniu, jak i również na tarasie lub balkonie.

Cebule hiacynta wschodniego sadzimy od końca sierpnia aż do początku października. Umieszczamy je w podłożu na głębokości od kilku do maksymalnie kilkunastu centymetrów. Jeżeli chodzi o rozstawę, to jest ona uzależniona od wielkości cebuli. Im większa cebula, tym większa rozstawa powinna być zachowana podczas sadzenia. Zatem w zależności od odmiany może ona wynosić od kilku do nawet 30 cm. Jeśli szukasz więcej porad i informacji, sprawdź także zebrane w tym miejscu artykuły o hiacyntach.

Rozstawa dla poszczególnych odmian hiacynta wschodniego

Odmiana

Rozstawa

Hyacinthus orientalis City of Harlem

Rozstawa min. 15 cm

Hyacinthus orientalis Aiolos

Rozstawa min. 15 cm

Hyacinthus orientalis Delft Blue

12-15 cm

Hiacynt wschodni Apricot Passion

15-25 cm

Hiacynt Dark Dimension, czarny

15 cm

Hyacinth orientalis Woodstock

15 cm

Jak podlewać hiacynty?

Wydawać by się mogło, że nie ma niczego skomplikowanego w tym, aby odpowiedzieć na pytanie, jak podlewać hiacynty. Okazuje się jednak, że jeżeli zależy nam na długim kwitnieniu, a także na ponownym wykorzystaniu cebuli, to powinniśmy nawadniać tę roślinę w sposób odpowiedni. Przede wszystkim podłoże powinno być umiarkowanie wilgotne. Nie należy przelewać rośliny, ale z drugiej strony hiacynt niebieski bardzo źle znosi suszę. Zatem w domu podlewamy hiacynty przynajmniej raz w tygodniu. Natomiast w ogrodzie pamiętajmy o podlewaniu kwiatów w czasie suszy.

Jak podlewać hiacynty po przekwitnięciu? Rośliny podlewamy nieco rzadziej, ale nie zapominamy o jej nawadnianiu. Hiacynty usychają w sposób naturalny. Cały proces zajmuje im do kilku tygodni. Po tym czasie cebule możemy zostawić w ziemi lub wykopać do przesadzenia. Jednak nie możemy skupiać się tylko i wyłącznie na tym, jak podlewać hiacynty pod względem częstotliwości i ilości.

Kolorowe hiacynty wschodnie, kolorowe kwiatostany hiacynta wschodniego, hiacynt wschodni w ogrodzie, czy hiacynt wschodni jest prosty w uprawie
Skąd pochodzi hiacynt wschodni i w jakich barwach występuje hiacynt wschodni, czy hiacynt jest rośliną jednoroczną

Jest to ważne, aby dokładnie wiedzieć, jak podlewać hiacynty, ponieważ od tego zależy żywotność sadzonki. Nigdy nie podlewamy w taki sposób, aby doszło do zamoczenia całej rośliny znajdującej się nad powierzchnią ziemi lub też cebuli. W innym przypadku może dojść do gnicia poszczególnych części hiacynta. W przypadku, gdy cebula hiacynta zacznie gnić, należy wykopać i usunąć całą roślinę. Gnijąca cebula nie nadaje się do dalszej uprawy, ponieważ może dojść do zainfekowania innych roślin chorobą grzybową.

Hiacynt wodny a hiacynt wschodni

Często mając na myśli taką roślinę, jaką jest hiacynt wodny, wyobrażamy sobie tradycyjnego hiacynta uprawianego w ogrodzie lub donicy. Okazuje się jednak, że jest to zupełnie inny gatunek rośliny, której opis diametralnie różni się od opisu hiacynta wschodniego. Przede wszystkim hiacynt wodny to tak naprawdę eichorniaa gruboogonokowa, roślna wodna zaliczająca się do rodziny rozpławowatych.

Roślina doskonale sprawdza się w większości warunków, jakie jej zapewnimy. Hiacynt wodny doskonale sprawdza się zarówno do oczek wodnych, terenów bagiennych, jak i również do uprawy w szkle w warunkach domowych. Eichornia gruboogonkowa wyróżnia się przede wszystkim rozetowym liściem, który unosi się na wodzie. Kwiat pojawia się, dopiero gdy temperatura powietrza utrzymuje się na poziomie minimum 24 stopni Celsjusza. Hiacynt wodny kwitnie wtedy na biało lub niebiesko.

Co zrobić z hiacyntem po przekwitnięciu?

Bardzo wielu początkujących działkowców uznaje hiacynta wschodniego za roślinę jednoroczną. Jednak opis tego gatunki jasno wskazuje na wielosezonowość rośliny. Jednak musimy umiejętnie obchodzić się z hiacyntem po jego przekwitnięciu. Jak już wcześniej wspomniano, roślina po przekwitnięciu powinna być nadal podlewana, ale już w znacznie mniejszym stopniu. Dodatkowo ucinamy uschnięty kwiatostan, dzięki czemu na jego miejscu nie wytworzy się torebka z nasionami.

Obydwa te zabiegi przyczynia się do zbierania składników pokarmowych przez cebulę, które są potrzebne do przeżycia i wzrostu w kolejnym sezonie. Teoretycznie po całkowitym wyschnięciu rośliny, możemy pozostawić cebule w tym samym miejscu przez nawet 4 sezony. Jednak to może wiązać się z coraz słabszymi, mniejszymi, a nawet chorującymi sadzonkami.

Dlatego lepszym wyjściem będzie wykopanie cebul po uschnięciu całej rośliny. Najczęściej termin na wykopanie cebulek kwiatowych przypada na czerwiec. Opis uprawy hiacynta wschodniego pokazuje, aby następnie takie cebule oczyścić i wysuszyć. Przechowujemy je w chłodnym i ciemnym miejscu, w którym będzie zapewniona cyrkulacja powietrza. Następnie cebule wsadzamy ponownie do gruntu lub donic w okresie od września do października.

Czy ten artykuł był dla Ciebie pomocny?
Oceń
Dla 0,0% czytelników artykuł okazał się być pomocny