Klej do płytek - jaki klej wybrać do różnych zastosowań?

Przed układaniem płytek podłogowych przeważnie skupiamy się nad ich fakturą i wyglądem. Jednak okazuje się, że równie ważny jest wybór odpowiedniego kleju. W ofertach handlowych znajdziemy wiele dobrych jakościowo zapraw klejowych, które należy dobrać do własnych, indywidualnych potrzeb. Warto zapoznać się z ich oznaczeniami, a także z ogólnymi zasadami ich doboru.

Planujesz położyć nową podłogę z płytek? Oblicz jej koszt za darmo, klikając w ten link.

Ocena: 4,7/5 (głosów 15)

Klej do płytek przygotowany do położenia na podłodze

Najważniejsze oznaczenia widniejące na opakowaniach klejów do glazury

Rodzaj zapraw klejowych

C – to klej cementowy do płytek, który cieszy się największą popularnością. Jest uniwersalny, nadaje się do stosowania na różnych powierzchniach.  W jego skład wchodzą spoiwa wiążące hydraulicznie, kruszywa oraz dodatki organiczne. Klej cementowy jest dostępny w suchej postaci. Przed układaniem płytek należy go rozrobić z odpowiednią ilością wody.

D – klej dypresyjny składa się ze spoin organicznych oraz wypełniaczy mineralnych. Świetnie nadaje się do naklejania płytek na płytach drewnopodobnych, płytach z karton gipsu oraz na powierzchniach, które są już pokryte glazurą. Klej dypresyjny jest sprzedawany w gotowej postaci, zatem nie musimy rozrabiać go z wodą.

R – klej na bazie żywic reaktywnych. Charakteryzuje się całkowitą wodoszczelnością. Składa się z syntetycznych żywic połączonych z wypełniaczami mineralnymi oraz dodatkami organicznymi. Klej na bazie żywic reaktywnych należy stosować na podłożach z poliestru, PCV, na podłożach metalowych oraz na wykonanych już płytkach ceramicznych.

Oznaczania klas i parametrów dodatkowych klejów do płytek

1 – oznacza klej zwykły o normalnym czasie wiązania.

2 – to kleje o zwiększonych parametrach (szybszym lub dłuższym czasie wiązania oraz o dodatkowych właściwościach).

F – oznacza klej do terakoty szybkowiążący. Tego typu zaprawy umożliwiają wykonanie szybkich prac glazurniczych i są szczególnie polecane w przypadku możliwości wystąpienia niższych temperatur.

T – zaprawy tiksotropijne o zmniejszonym spływie. Dobrze sprawdzają się podczas montażu płytek ściennych. Zaprawy tiksotropijne posiadają tzw. pamięć kształtu, przez co zmniejszają spływanie płytek. Maksymalny spływ wynosi zaledwie 0,5 milimetra.

E – zaprawy o wydłużonym czasie otwartym. Ich zastosowanie daje nam możliwość korygowania lokalizacji płytek po ich ułożeniu.

S1 – jest oznaczeniem zapraw odkształcalnych. Stosuje się je na elementach zewnętrznych oraz w miejscach podatnych na naprężenia. Klej typu S1 jest odporny na naprężenia w zakresie 2, 5 - 5 mm.

S2 – to klej do płytek wysoko odkształcalny. Wytrzymuje duże naprężenia w zakresie powyżej 5mm. Nie kruszy się i nie pęka pod wpływem odkształceń. Przeważnie jest stosowany na dużych powierzchniach, które są narażone na działanie silnych promieni słonecznych.

Rodzaj powierzchni, a wybór kleju do płytek

Z powyższych danych jasno wynika, że klej do glazury powinien być dobrze dobrany do rodzaju podłoża. W przypadku powierzchni murowanych z pewnością wystarczy zastosowanie kleju cementowego (C1 lub C1T w przypadku ścian). Jeśli nasza powierzchnia znajduje się na zewnątrz i istnieje ryzyko spadku temperatury wówczas najlepiej wybrać zaprawę C1F lub C1TF. Szybsze związanie zaprawy zabezpieczy ją przed działaniem niepożądanych warunków pogodowych.

Nieco inaczej wygląda wybór kleju do podłoży odkształcalnych (np. z płyt kartonowo gipsowych). Musimy wtedy dobrać zaprawę klejową o podwyższonej elastyczności. Dobrym rozwiązaniem będzie zakup preparatu typu C2TE. Jeszcze inaczej dobieramy zaprawę do podłoży trudnych, będą to kolejno:

Podłoże drewniane – Na tego tupu powierzchni możemy stosować kleje dypresyjne, które bardzo dobrze zespalają płytki z drewnianym podłożem. Innym rozwiązaniem jest zastosowanie zaprawy cementowej klasy C2. Jednak warto pamiętać by nie stosować jej bezpośrednio na drewno. Przed naklejeniem płytek warto zagruntować drewnianą powierzchnię specjalnym preparatem, który będzie odpowiednią bazą kontaktową pomiędzy drewnem, a zaprawą.

Podłoże metalowe – Należy stosować specjalne zaprawy na bazie żywic reaktywnych. Są to produkty wodoszczelne, które doskonale przylegają do metalu oraz różnego typu tworzyw sztucznych. Warto pamiętać, że zaprawy na bazie żywic reaktywnych nadają się do niemal każdej powierzchni, jednak są dość drogie w użyciu.

Balkony i tarasy zewnętrzne – zaprawa musi być odporna na działanie naprężeń. W przypadku nienasłonecznionych tarasów i balkonów o mniejszej powierzchni wystarczy zastosować klej z oznaczeniem C2S1. Z kolei na dużych nasłonecznionych powierzchniach na których mogą występować silne naprężenia, warto zastosować zaprawę klejową typu C2S2. Pamiętajmy, że zaprawa klejowa do stosowania na zewnątrz musi posiadać właściwości mrozoodporne.

Ogrzewanie podłogowe – układanie płytek na powierzchni z ogrzewaniem podłogowym (przeważnie na jastrychu) wiąże się z koniecznością zastosowania wysoko elastycznej zaprawy klasy C2S2. Stosowanie zwykłej zaprawy odkształcalnej S1 nie zabezpieczy powierzchni przed pękaniem, ani przed odpadaniem płytek.

Stare warstwy wykończeniowe – przed wyborem kleju powinniśmy ocenić stan podłoża. Musi być ono stabilne i wytrzymałe. Wszelkie odwarstwienia i złuszczenia należy usunąć. Na oczyszczoną powierzchnię możemy stosować klej cementowy o podwyższonych parametrach. Dobrym pomysłem jest także zastosowanie kleju dypresyjnego klasy D2 lub D2T.

, aktualizacja 17 października 2017
Zaloguj się aby dodać komentarz

Zaloguj


Jeżeli jeszcze nie masz konta, zarejestruj się bezpłatnie.
Ta strona korzysta z plików cookies.

Więcej informacji znajdziesz w polityce cookies.


Zamknij